امشب ما به جرگه ی آدمیان پیوستیم و چادر پوشان در دسته حاضر گشتیم. قدرت خداوند است که ما به مستراح هم که میرویم چشممان به جمال ان داف لاشی عشقمان روشن می گردد.
از شانس تخماتیک دافی کنار ما ایستاده بود و ما را نمیشناخت. واقعن قدرت خداوند است.
پ.ن: خداوندا چاکرتیم ما گه خوردیم. عشقمان را از افسون دافی ها حفظ کن.
پ.ن: امریکا حیا کن فلسصینو رها کن. الهه حیا کن رضای مارا رها کن.
یک نکته ی جالب ماتازه فهمیدیم. ژن لاشی گری در خاندان لاشی ها ارثی است. زیرا دبیر زبانکده مان که دختر عموی این بشر بوده گویا قبلنها دنبال نامزد دختر خالمان بوده و پیشنهاد دوستی نیز داده بوده. باز هم قدرت خداوند است.
