زندگی چوبی دو سر میباشد. لا اقل برای ما اینچنین است. تا مینشینیم در یک جامان فرو میرود تا میایستیم بر یک جای دیگرمان کوبیده میشود.
خداوندا دمت گرم. تا کی ما باید زندگی بکنیم؟؟؟ خسته شدیم از این همه کردن.
پ.ن: همه نان عقلشان را میخورند ما ی ( ی نکره)خاک بر سر چوب عقلمان را میخوریم..
